Σκέψεις για Σκέψη

Το τέλος μιας ατέλειωτης εξεταστικής…

«Όλα τα καλά πράγματα κάποτε τελειώνουν», δεν είπε ποτέ κανένας φοιτητής που εκτιμά τον εαυτό του όταν ερωτήθηκε για την εξεταστική. Το μόνο καλό είναι ότι επιτέλους τελείωσε και το πλάνο της ‘’ζωάρας’’ μπαίνει και πάλι δυναμικά στο σκηνικό. Κακό όμως και μόνο που υπάρχει σαν ορολογία στο ευρύτερο λεξικό της φοιτητικής ζωής.

‘’Εξεταστική’’. Τι τρομακτική λέξη. Είναι μία από αυτές τις λέξεις που σου προκαλούν στομαχόπονο και μόνο που τολμάς να τη σκεφτείς. Είναι εκείνη η λέξη που φέρεται να είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία σκηνικών θρίλερ στο ανέμελο μυαλό του φοιτητή. Είναι γενικά μια κατάσταση, η οποία σου προκαλεί ένα παράξενο μιλκσέϊκ συναισθημάτων, όπως πανικό και υπέρμετρο άγχος. Δεν θες ποτέ να έρθει, αλλά πάντα καταφθάνει στο κατώφλι σου τη στιγμή που δεν θες, τις μέρες που δεν θες, τις ώρες που δεν θες και γενικότερα απλά δεν τη θες, δεν την ποθείς. Γιατί; Η απάντηση είναι πολύ εύκολη, αν σκεφτείς την πραγματικότητα όπως έχει.

Επίτρεψέ μου, αρχικά να τα ‘’ρίξω’’ στη νοοτροπία του Έλληνα φοιτητή, ο οποίος έχει οργώσει όλες τις καφετέριες της πόλης που φοιτεί, έχει επισκεφτεί κάθε κρυμμένη καταγώγιο και όχι μόνο, που αυτοαποκαλείται κλαμπάκι και έχει διαμορφώσει γενικότερα ένα lifestyle που αντιτίθεται με το αυστηρό ωράριο και τη συγκέντρωση που απαιτεί η εξεταστική. Στη συνέχεια, θα επιλέξω να κατηγορήσω το άγχος και την πίεση που δημιουργείται εσκεμμένα από κάποιους καθηγητές των σχολών. Αν ένας καθηγητής , για παράδειγμα, έχει ιστορικό στο να κόβει το 70% των φοιτητών με τέτοια ευκολία, όπως κόβει το ψωμάκι στο οποίο αλείφει τη μαρμελαδίτσα του κάθε πρωί, τότε ο πανικός βαράει κόκκινο και τερματίζει τα κοντέρ. Παλιές κακές εποχές…

Το θέμα μας όμως αγαπητέ/αγαπητή μου είναι τι γίνεται αφού τελειώσει αυτή η ‘’μαύρη’’ περίοδος. Το αίσθημα ανακούφισης θεωρώ ότι είναι μοναδικό και δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο. (Εντάξει, ίσως και να συγκρίνεται με το αίσθημα του να απολαμβάνεις καλοψημένα ζεστά pancakes με πραλίνα φράουλας και τριμμένο μπισκότο oreo! Ίσως!) Εκείνη τη στιγμή που θα αφήσεις κάτω το ‘’ματωμένο’’στυλό, θα δείξεις το πάσο σου στον επιτηρητή και θα αποχωρήσεις από το αμφιθέατρο με το αίσθημα του νικητή – νικητής όχι γιατί κατάφερες να γράψεις τον τέλειο βαθμό, ο οποίος πιθανότατα να είναι χαμηλότερος και από τον αιματοκρίτη σου – αλλά γιατί κατάφερες να επιβιώσεις μετά από ακόμα ένα βασανιστικό εξάμηνο με πολύ τρέξιμο, διάβασμα, εργασίες, στριμωξίδι και μπινελίκι καθημερινά στα μέσα

μεταφοράς. Μπράβο σου, λοιπόν! Και κάπως έτσι το έθνος των φοιτητών ενώνεται μπροστά στο αιώνιο κοινό βάσανο που ακούει στο όνομα ‘’εξεταστική’’!

Η ζωή λοιπόν για κάποιο λόγο μετά την εξεταστική φαίνεται πιο όμορφη. Με ρωτάς γιατί; Μισό να σου εξηγήσω μη βιάζεσαι. Τα σχέδια και τα όνειρα μπαίνουν πάλι σε ισχύ μετά τη ‘’χειμερία νάρκη’’ τους, τα freddo espresso παίρνουν φωτιά, οι συζητήσεις για ταξίδια και εξορμήσεις επανέρχονται, η χαμένη ανεμελιά ανακαλύπτεται και τα προβλήματα φαίνονται λιγότερα. Σου φτάνουν αυτά απαιτητικέ/ή φοιτητή/τρια; Το ελπίζω.

Αχ, να πάλι η συζήτηση προκαλεί σύγχυση στο μυαλό μου και οι στίχοι ‘’ξεπηδούν’’ ο ένας πίσω από τον άλλον. Αυτή τη φορά είναι διαφορετικό. Οι λέξεις βγαίνουν με ορμή και με μεγάλη ταχύτητα. Ίσως γιατί το συγκεκριμένο θέμα με φορτίζει αρκετά συναισθηματικά. Προσπαθώ να τις αποκωδικοποιήσω…

‘’…Η θέλησή μου με τίποτα δε δυναμώνει

Η ώρα της κρίσης βασανιστικά ζυγώνει.

Η ύλη ούτε με θαύμα δεν τελειώνει.

Το μυαλό επιβάτης σε αδειανό βαγόνι.

Η εξεταστική εμφανίστηκε μπροστά μου.

Μάταια προσπαθώ να συγκρατήσω τα λογικά μου.

Τον Γολγοθά τον γνωρίζει μοναχά η καρδιά μου.

Ένα πέπλο κατάθλιψης απλώνεται μπροστά μου.

Είναι η στιγμή που θέλω δυνατά να φωνάξω.

Τις στιγμές της ανεμελιάς διακαώς να ψάξω.

Αφοσιωμένη στο στόχο που έχω να φτάσω.

Κύριε καθηγητά, εκλιπαρώ ένα πέντε να γράψω. ‘’

Αιώνια ονειροπόλα,

Δήμητρα.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.